De geschiedenis van Julianadorp
Van Het Koegras tot Julianadorp
De geschiedenis van Julianadorp begint niet in 1909, maar bijna een eeuw eerder: met een dijk, een kale polder en schapen zover je kon kijken.
Hier past een foto uit het dorpsarchief, met de maker en het jaar erbij
-
1817 · 1818
Het Koegras bedijkt
De zeedijk sluit het kweldergebied af. Het water wordt land, en dat land wordt koeienweide.
-
1909
Loopuyt sticht het dorp
Op 8 oktober gaat de eerste steen van de dorpskerk de grond in. Het dorp krijgt de naam van de pasgeboren prinses Juliana.
-
±1930
De bollen komen
Tuinders ontdekken de zandgrond. Waar koeien graasden, komen tulpen, narcissen en hyacinten.
-
jaren 70
De wijken erbij
Middelzand, Kruiszwin, Doorzwin en Vogelzand verrijzen; het dorp groeit hard.
-
nu
Bloemendorp aan zee
Zo'n veertienduizend inwoners, tussen de bollenvelden, de duinen en het strand.
De bronnen bij dit verhaal zijn nog niet vermeld. Weet je waar iets vandaan komt, of klopt er iets niet? Laat het de redactie weten, dan passen we het aan.
Zee werd bollengrond
Dezelfde polder, drie keer een ander gezicht: kweldergebied, koeienland en ten slotte de lappendeken van bollenvelden waar het dorp nu tussen ligt.
1817 en 1818: de polder
Het Koegras was eeuwenlang een ruig buitendijks kweldergebied tussen Den Helder en Callantsoog. Met de aanleg van de zeedijk in 1817 en 1818 werd het land ingepolderd. De naam zegt het al: hier graasden vooral koeien. De schrale zandgrond was verder alleen geschikt voor veeteelt en wat akkerbouw. Meer dan verspreide boerderijen stond er begin twintigste eeuw niet.
1909: een dorp rond de kerk
Pieter Loopuyt jr., kleinzoon van de oude eigenaar van Het Koegras, wilde dat er een echte gemeenschap zou ontstaan, met een dorpskern en voorzieningen. Op 8 oktober 1909 werd de eerste steen van de dorpskerk gelegd. Datzelfde jaar werd prinses Juliana geboren; Loopuyt vroeg koningin Wilhelmina toestemming het dorp naar de pasgeboren prinses te vernoemen, en binnen twee weken was het rond. Het Loopuytpark in het hart van het dorp herinnert nog aan de stichter.
1920 tot 1960: bollengrond
Tuinders uit andere delen van Nederland zagen dat de zanderige grond juist ideaal was voor bloembollen. Tulpen, narcissen en hyacinten verdrongen de koeien, en Julianadorp groeide uit tot een echt bollendorp. In het voorjaar kleuren de velden geel, rood en paars tot aan de duinvoet. Achter de duinen vertelt agrarisch museum Weten en Werken nog het verhaal van het boerenleven in de polder.
Nu: wonen tussen duinen en velden
Vanaf de jaren zeventig groeide het dorp hard met de wijken Middelzand, Kruiszwin, Doorzwin en Vogelzand, en recent Willem-Alexanderhof. Julianadorp aan Zee trekt jaarlijks vele badgasten, maar het dorp bleef wat het was: een dorp tussen bollen, duinen en zee.